Regulacje prawne dotyczące delegowania pracowników w ramach świadczenia usług są zawarte w Dyrektywie 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług. Transpozycje ww. Dyrektywy do polskiego porządku prawnego stanowi ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług.
W myśl europejskiej zasady swobody świadczenia usług, delegowanie pracowników z państw należących do UE, EOG lub Konfederacji Szwajcarii odbywa się bez konieczności legalizowania pobytu i pracy tych pracowników. O ile delegowanie obywateli jednego kraju unijnego do drugiego w celu świadczenia pracy nie budzi żadnych wątpliwości prawnych, o tyle w odniesieniu do obywateli państw trzecich (tj. spoza UE, EOG lub Konfederacji Szwajcarii) zasadnym jest posiłkowanie się szczególnymi regulacjami prawnymi oraz orzecznictwem unijnym. Należy wskazać, że na mocy orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE państwa unijne nie mogą wprowadzać dodatkowych ograniczeń (jak zezwolenia na pracę) dla pracowników spoza UE legalnie zatrudnionych w jednym państwie członkowskim, a wysłanych do pracy do innego kraju UE (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 9 sierpnia 1994 r. w sprawie C-43/93 dot. Raymond Vander Elst przeciwko Office des migrations internationales).
Z art. 44 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że zezwolenie na pracę nie jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec uprawniony do pobytu na terytorium innego państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego i zatrudniony na podstawie stosunku pracy zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie, zazwyczaj wykonujący pracę w tym państwie, został czasowo delegowany przez tego pracodawcę w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W związku z powyższym, należy przyjąć, że obywatel państwa trzeciego, który przebywa legalnie na terytorium jednego z państw członkowskich i jest uprawniony do wykonywania pracy na tym terytorium, może być delegowany do drugiego państwa członkowskiego UE bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę w państwie przyjmującym, o ile uzyska stosowny tytuł pobytowy w tym państwie.