Zgodnie z art. 92¹ Kodeksu pracy, pracownikowi, który spełnia warunki do uzyskania emerytury, a którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na to świadczenie, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia.
Kluczowe znaczenie ma więc to, aby rozwiązanie stosunku pracy pozostawało w związku z przejściem na emeryturę. Nie jest jednak konieczne, aby nastąpiło to bezpośrednio w tym samym dniu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego wystarczający jest związek czasowy pomiędzy ustaniem zatrudnienia a przejściem na emeryturę, nawet jeśli nie ma on charakteru ścisłego ani natychmiastowego.
Odprawa emerytalna powinna zostać wypłacona najpóźniej w dniu rozwiązania stosunku pracy. Choć Kodeks pracy nie reguluje tego wprost, stanowisko to zostało jednoznacznie potwierdzone w orzecznictwie. W szczególności Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 kwietnia 1998 r. (sygn. akt I PKN 508/97) wskazał, że dniem wymagalności roszczenia o odprawę jest dzień rozwiązania stosunku pracy.
W konsekwencji pracodawca nie powinien uzależniać wypłaty odprawy od przedstawienia decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przyznaniu emerytury. Brak formalnej decyzji w dniu rozwiązania stosunku pracy nie stanowi przeszkody do wypłaty odprawy. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że w przypadku, gdy okaże się, iż pracownik ostatecznie nie nabył prawa do emerytury, pracodawca będzie uprawniony do dochodzenia zwrotu wypłaconej odprawy.