Podstawy

Zaburzenia postawy i układu mięśniowo-szkieletowego związane z pracą to powszechny problem w Europie, którego świadoma jest Komisja Europejska.

Konsekwencje społeczne tych zaburzeń, w postaci rosnącej liczby osób zarejestrowanych jako (długotrwale) niepełnosprawne, wynikają z tego, że niektóre grupy robotników są mniej skutecznie chronione przed zagrożeniami dla zdrowia ze strony ręcznego przemieszczania ciężkich ładunków.

Konsekwencje ekonomiczne to koszty socjalne i medyczne po stronie państwa i zmniejszona dostępność osób na rynku pracy, przy jednoczesnym starzeniu się populacji robotników i przy coraz większej liczbie pracujących kobiet. W unijnej strategii BHP na lata 2002-2006 Komisja Europejska wskazała, że dąży do dostosowania unijnej polityki w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa do problemów związanych z pracą, wynikających ze starzenia się populacji osób pracujących, w której rośnie odsetek kobiet, oraz ze zmieniających się form zatrudnienia.

Jednym z aspektów programu działań Komisji Europejskiej jest zwiększenie nastawienia na profilaktykę chorób związanych z pracą, spośród których należy priorytetowo potraktować np. schorzenia układu mięśniowo-szkieletowego.

Komisja Europejska w szczególny sposób angażuje się w zapewnianie pełniejszego stosowania prawa unijnego, przy czym w strategii UE kluczową pozycję zajmuje SLIC.