Państwowa Inspekcja Pracy

  • RSS
  • Wersja tekstowa
18.05.2021

Jak należy traktować nieobecność pracownika, jeżeli w pierwszej kolejności pracownik przebywał na kwarantannie, zgodnie z decyzją sanepidu, a następnie decyzja sanepidu został zmieniona i uaktualniona na inny okres(...)

Jak należy traktować nieobecność pracownika, jeżeli w pierwszej kolejności  pracownik przebywał na kwarantannie, zgodnie z decyzją sanepidu, a następnie decyzja sanepidu został zmieniona i uaktualniona na inny okres. W efekcie pracownik nie przychodził do pracy przez kilka dni, gdyż myślał, że jest na kwarantannie. Czy należy to traktować jako nieobecność usprawiedliwioną niepłatną?

 

Przepis art. 92 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy – dalej k.p. zapewnia pracownikowi prawo do wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, spowodowanej między innymi odosobnieniem w związku z chorobą zakaźną. Podobnie przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 870)- dalej u.s.p.u.s. przyznają pracownikowi uprawnienie do zasiłku chorobowego w przypadku niemożliwości wykonywania pracy, między innymi wskutek odbywania kwarantanny (art. 6 ust. 2 pkt 1a u.s.p.u.s). Aby pracownik uzyskał uprawnienie do wynagrodzenia lub zasiłku chorobowego musi więc wystąpić element niemożliwości świadczenia pracy. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu, w celu przeciwdziałania COVID-19 pracodawca może polecić  pracownikowi wykonywanie, przez czas oznaczony, pracy określonej w umowie o pracę, poza miejscem jej stałego wykonywania (praca zdalna). Wykonywanie pracy zdalnej może zostać polecone, jeżeli pracownik ma umiejętności i możliwości techniczne oraz lokalowe do wykonywania takiej pracy i pozwala na to rodzaj pracy (art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z art. 80 k.p. wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Podstawą wypłaty świadczenia chorobowego za okres nieobecności w pracy z powodu obowiązku odbycia kwarantanny albo izolacji w warunkach domowych jest informacja w systemie teleinformatycznym o objęciu tej osoby kwarantanną lub izolacją w warunkach domowych. Informację tę Zakład Ubezpieczeń Społecznych udostępnia bezpłatnie płatnikowi składek na profilu informacyjnym płatnika składek tj. PUE ZUS. W przypadku nieprzekazania płatnikowi składek informacji w powyższy sposób osoba objęta kwarantanną lub izolacją w warunkach domowych, w terminie 3 dni roboczych od dnia zakończenia obowiązkowej kwarantanny albo izolacji w warunkach domowych, składa pracodawcy albo podmiotowi obowiązanemu do wypłaty świadczenia pieniężnego z tytułu choroby, pisemne oświadczenie potwierdzające odbycie obowiązkowej kwarantanny albo izolacji w warunkach domowych. Oświadczenie to można złożyć również za pośrednictwem systemów teleinformatycznych. W przedstawionej sytuacji należy ustalić dokładny okres pozostawania przez pracownika na kwarantannie i za ten okres wypłacić mu stosowne świadczenie, biorąc pod uwagę, iż jeśli świadczył on pracę w sposób zdalny to należy mu się wynagrodzenie w pełnej wysokości. Za okres, w którym pracownik nie świadczył pracy i nie posiada uprawnienia do wynagrodzenia lub zasiłku chorobowego, wówczas w świetle art. 80 k.p. wynagrodzenie mu nie przysługuje.