W jaki sposób rozwiązuje się stosunek pracy z pracownikiem przechodzącym na zawodową służbę wojskową?

Z chwilą powołania pracownika do zawodowej służby wojskowej stosunek pracy nie jest rozwiązywany oświadczeniem woli, lecz wygasa z mocy prawa (ex lege) z dniem stawienia się pracownika do tej służby. Podstawą prawną jest art. 63 Kodeksu pracy (wygaśnięcie stosunku pracy z przyczyn określonych w odrębnych przepisach) w zw. z art. 189 ust. 2 ustawy z 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny. Przepis ten wprost stanowi: „Stosunek pracy z pracownikiem powołanym do zawodowej służby wojskowej wygasa z dniem stawienia się do tej służby.”

W konsekwencji  pracodawca nie składa wypowiedzenia ani porozumienia stron; odnotowuje wygaśnięcie na wskazaną datę (dzień stawienia się) i w tym dniu dokonuje rozliczeń pracowniczych, w tym wydaje świadectwo pracy (art. 97 Kodeksu pracy). 

Ważne! Często mylona ochrona z art. 303 ustawy o obronie Ojczyzny (zakaz rozwiązania stosunku pracy bez zgody pracownika) dotyczy powołania do zasadniczej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej, a nie zawodowej służby wojskowej. Przy zawodowej służbie mechanizm jest inny – to opisane wyżej wygaśnięcie.

Niezależnie od daty wygaśnięcia, pracownik zachowuje prawo do ostatnio pobieranego wynagrodzenia od pracodawcy do końca miesiąca kalendarzowego, w którym jest obowiązany stawić się do pełnienia zawodowej służby wojskowej (art. 189 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny). Jest to świadczenie należne za „resztę” miesiąca – także wtedy, gdy wygaśnięcie nastąpiło na jego początku. W praktyce wypłaca się je przy rozliczeniu końcowym, w wysokości ostatnio pobieranego wynagrodzenia miesięcznego.